Lucian Freud

In 1939 kreeg Lucian de Britse nationaliteit.
Freud kreeg een artistieke opvoeding aan de Central School of Art (nu bekend als Central Saint Martins College of Art and Design) in Londen, waar hij zich vooral op het beeldhouwen toelegde. Hij begon met schilderen aan het begin van de Tweede Wereldoorlog en liet zich inspireren door het gewelddadig expressionisme van George Grosz en van Otto Dix. Na de oorlog werkte hij een tijd in Parijs en men noemde hem al snel "de Otto Dix van de Neue Sachlichkeit", duidend op zijn rauw-realistische weergave.
Terug in Londen won zijn werk aan intensiteit en monumentaliteit.

Zijn portretten en talloze naaktfiguren imponeren door een vaak agressief realisme dat gewoon pure objectiviteit is, getuige het portret van Francis Bacon uit 1952. In 1951 ontving Lucian Freud een Prijs van de Arts Council op het Festival of Britain.
Freud gebruikt vooral tertiaire kleuren en aardkleuren. Zijn schildertechniek verandert van heel gedetailleerd eind jaren veertig naar een veel grover verfgebruik aan het eind van de twintigste eeuw. De uitdrukking van de personen in de schilderijen blijft echter gedurende zijn hele leven dezelfde afwezige sfeer weergeven.

Freud besteedt veel aandacht aan de stofuitdrukking van de voorwerpen om zijn onderwerp heen, zoals beddengoed, de vloeren, de muren. De poseersessies voor Freud waren voor de modellen zeer langdurig. Een van de afgebeelden had uitgerekend dat hij in totaal 150 uur had geposeerd.
De vermoeidheid van de modellen spreekt soms ook uit het werk. Soms zijn de modellen slapend afgebeeld.

Het werk van Freud behoort tot de hedendaagse kunst en het neorealisme.
Een bekende recensent noemde hem ooit "de Ingres van het existentialisme". De portretten en zijn talloze naaktfiguren imponeren door een vaak agressief realisme. Naast portretten en naakten schildert Freud ook bomen en planten.
Vaak figureert een hond, of een plant op de schilderijen van mensen.

Freud wordt ook wel gezien als een exponent van het existentialisme, de geschilderde modellen lijken niet echt aanwezig, hebben een blik die vooral naar binnen gericht is. De kijkrichting is meestal naar een punt buiten het schilderij.
De naakten zijn vaak in een zeer exposerende positie afgebeeld, de geslachtsdelen vragen prominent de aandacht. Het werk wordt daarom soms confronterend gevonden. Het werk van Freud is duidelijk autobiografisch, zoals dat van Pierre Bonnard of Balthus, maar met soberder kleurgebruik.

Hij wordt door voorstanders als één van de grootste kunstenaars van deze tijd beoordeeld, maar er zijn ook kunsthistorici die zijn schilderwerk niet van deze tijd vinden, evenals felle tegenstanders. Het werk brengt hoge prijzen op: een portret van Kate Moss uit 2002 bijvoorbeeld 3,9 miljoen pond in 2005. Het schilderij Benefits Supervisor Sleeping heeft in New York een recordbedrag van 30 miljoen dollar (19,4 miljoen euro) opgebracht.
Dit is het hoogste bedrag dat ooit voor een werk van een nog levende kunstenaar betaald is op een veiling.

Bron(o.m.):Wikipedia

home